Hobbol

Hobbol 

Er was eens een grote man met de bouw van een dwerg. Zijn naam was Hobbol. Dat wil zeggen dat het een man was met grote handen, een dikke buik en een grote witte baard. 
Hobbol had al van kinds afaan een passie voor vogels. Hij gaf ze altijd eten en verzorgde ze. Op een dag dacht Hobbol; ik wil ook een vogel zijn. Hij had hele grote handen dus de kans was groot dat hij met zijn handen genoeg lucht kon slaan zodat hij vloog. Helaas was het niet mogelijk voor Hobbol omdat hij de bouw er niet voor had. Daardoor werd hij depressief en at hij veel te veel. Zijn buik was zo dik dat die met een touw op zijn plek moest worden gehouden. 

Hobbol besloot om een leger van vogels te maken. Kippen, eenden, ganzen, duiven en nog wat andere vogels, kwamen er allemaal aan te pas. Hij trainde dit leger en marcheerde ermee door de straten van het dorp. Hij bedacht een plan. hij zou massaal gaan afvallen en dan een pak maken waar de vogels hem in zouden rond kunnen vliegen. Hij besloot nadat hij van 456 kilo naar 224 kilo was gegaan, van de rotsen net buiten het dorp te springen en het pak te testen. Hij spreidde zijn armen met grote handern eraan en liet zich naar voren vallen. De klif was gelegen in Ierland, aan de oceaan en was ongeveer zo'n 350 meter boven zeeniveau. Het was een adembenemend uitzicht. Voor Hobbol eigenlijk niet want zijn uitvinding werkte niet. Hij viel recht naar beneden met ongelofelijke snelheid. De tijd duurde lang vond hij. Het was leuk om te vallen ook al zou hij dat gevoel maar voor deze ene keer hebben. Hobbol viel met een plons in de branding tegen de rotsen. Er was niks meer van hem over. 

Zijn familie en vrienden waren niet bedroefd want die had hij niet. Er zou niemand zijn die hem miste behalve de vogels. De vogels, daar was hij verliefd op, daar had hij al zijn liefde aan geschonken. Daarom zegt men soms dat Hobbol is herboren in een vogel die je nooit kan zien. De vogel die zich voor iedereen verstopt. Een mooie groene vogel, een vogel die gelukkig wel vliegen kon. 

Einde